Het verlies van een broer of zus heeft enorme impact op je leven. Ook al leid je allang je eigen leven, heb je nu je eigen gezin en kon je niet echt goed met elkaar opschieten. Het verlies van de persoon met wie je als eerste leerde spelen, ruzie maken en je eerste verliefdheid mee deelde leidt vaak tot groot verdriet. Toch wordt dit niet altijd gezien door de omgeving.
In onderstaand gedicht wordt mooi beschreven dat door verlies van een broer of zus de dood wel erg dichtbij komt. Het gaat om een generatiegenoot, iemand met hetzelfde genetisch materiaal als jij, die van het begin af aan in je leven is geweest.
Toch blijkt dat de omgeving weinig oog heeft voor rouw om een broer of zus. Vaak wordt er gevraagd naar de ouders, kinderen of partner van de overledene maar niet naar jouw verdriet. Hoe ga je hier als broer/ zus mee om? Laat je jouw verdriet zien? Neem je de zorgrol op je waardoor je zelf niet aan rouwen toekomt?
